თურქეთის ხუთი კულტურული ძეგლია შეტანილი იუნესკოს არამატერიალურ მემკვიდრეობათა სიაში, რონლის შესახებაც განცხადება ბოტსვანას რესპუბლიკის, ქალაქ კასანეში გამართულ არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის სამთავრობათაშორისო კომიტეტის მე-18 სხდომაზე გაკეთდა.
ერთ-ერთი ასეთი მემკვიდრეობა არის „ზეთისხილის მოყვანის ტრადიცია", რომელიც საუკუნეების მანძილზე გრძელდებოდა. ზოგადად, ზეთისხილს თურქულ სამზარეულოში მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია. იგი შეიძლება ითქვას, რომ თურქეთის ერთ-ერთი სიმბოლო და ღირებულებაა.
მუსიკალური ტრადიციის მდგრადობა - მეი (ბალაბანი) არის ხის ჩასაბერი ინსტრუმენტი, რომელსაც საუკუნეების განმავლობაში იყენებდნენ თურქეთში. ინსტრუმენტი, რომელიც ცნობილია თავისი უნიკალური ხმითა და კულტურული მნიშვნელობით, ისტორიის მანძილზე განუყოფელი ნაწილი იყო კულტურული შეკრებების, ქორწილების, ზეიმებისა და სადღესასწაულო ღონისძიებების.
განათების მარადიული ხელოვნება - განათება, რომელსაც თურქულად უწოდებენ "Tezhip"-ს, არის დეკორატიული ხელოვნება, რომელსაც გაფორმებისა და სილამაზისთვის იყენებენ თურქეთში. ზოგადი გაგებით, იგი ნიშნავს „ოქროთი გაფორმებას“, რაც მოიცავს ხელნაწერების, კალიგრაფიული ტექსტების და მინიატურების მოოქროების ხელოვნებას.
სოციალურ-კულტურული ტრადიცია იფთარი - რამადანის წმინდა თვისთვის დამახასიათებელი მრავალი ტრადიცია, რომელშიც მარხვის პროცესი მიმდინარეობს, საუკუნეების მანძილზე თაობიდან თაობას გადაეცა და მოვიდა დღემდე. იფთარი არის საღამოს ვახშამი რამადანის თვის განმავლობაში, როცა დაწესებულ საათზე მარხვის დარღვევა ხდება. იფთარი არის სოციალურ-კულტურული მნიშვნელობის მატარებელი ადამიანებისთვის, რადგან იგი აერთიანებს ოჯახებს, მეგობრებს, მეზობლებს და ნათესავებს სოციოკულტურული თვალსაზრისით.
მარგალიტის ჩასმის რთული ხელოვნება - ერთ-ერთი არის მარგალიტის დედის ჩასმის ხელოვნება, რომელიც ღია ფერის მარგალიტის მუქ მასალებში ჩასმით იკვეთება. მაგალითად, ასეთია ხე, კუს ნაჭუჭი, რქა და სხვ. თურქულად მას ჰქვია Sedef Kakma ან Sedef İşçiliği.
